Diecezja Zielonogórsko-Gorzowska

Wielkopostny List pasterski Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego 2009

Wielkopostny List pasterski Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego Umiłowani w Chrystusie Bracia i Siostry! 1. Rozpoczął się w Kościele okres Wielkiego Postu Środą Popielcową rozpoczął się w Kościele

Wielkopostny List pasterski
Biskupa Zielonogórsko-Gorzowskiego

Umiłowani w Chrystusie Bracia i Siostry!

1. Rozpoczął się w Kościele okres Wielkiego Postu

Środą Popielcową rozpoczął się w Kościele okres Wielkiego Postu. Okres ten to czas przygotowania do pełnego i owocnego przeżycia Świąt Wielkanocnych: Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa.
Jak przeżyć Wielki Post? Co jest w nim najważniejsze? Oto pytania, które powinniśmy sobie postawić w tych dniach, by tego „czasu łaski” nie zmarnować.
Dla jednych Wielki Post jest ulubionym okresem w ciągu całego roku: sprzyja wewnętrznej odnowie, przypomina, że wszystko można znowu zacząć od początku, podprowadza do prawdziwej radości, płynącej z faktu zmartwychwstania Chrystusa. Inni natomiast nawet go nie dostrzegają albo też się go boją – wszak w centrum tego okresu pojawia się krzyż: cierpienie, ofiara, wyrzeczenie, a więc to wszystko, co człowiek chciałby w swoim życiu odrzucić.
Dla chrześcijan Wielki Post jest zadaniem. Mam w tym czasie, między innymi, odpowiedzieć na pytania: jaka jest moja wiara, jak się modlę, czy jestem wierny Bogu, czy dokonuje się we mnie przemiana i staję się bardziej dojrzałym uczniem Chrystusa. W okresie przygotowania do świąt Paschalnych powinienem też postarać się odnaleźć swoje aktualne miejsce w Kościele, zastanowić się, czy wypracowałem w sobie postawę miłosierdzia i odwagę bycia dobrym, a przede wszystkim – czy podjąłem wysiłek pojednania się z Bogiem i ludźmi, przebaczenia tym, którzy wobec mnie zawinili.
W pierwszą Niedzielę Wielkiego postu wsłuchujemy się w słowa Chrystusa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Wezwanie to nie jest skierowane jedynie do wielkich grzeszników, ateistów, ale także do ludzi wierzących i praktykujących – po prostu do każdego z nas. Każdy uczeń Chrystusa jest wezwany do wzrostu, do nieustannego odnawiania swego życia na wzór Mistrza z Nazaretu. Każdy z nas może zawsze pełniej zaakceptować, przyjąć z wiarą i w sposób doskonalszy wypełniać orędzie Ewangelii.

2. Wartość i sens chrześcijańskiej praktyki postu

Owocnemu przeżywaniu Wielkiego Postu towarzyszą co roku słowa papieskiego orędzia. Tym razem w tradycyjnym orędziu na Wielki Post Ojciec Święty Benedykt XVI w szczególny sposób rozważa wartość i sens postu. Pisze w nim między innymi: „Wydaje się, że w obecnych czasach zmniejszyło się nieco znaczenie duchowe praktyki postu, a stała się ona raczej – w kulturze zdominowanej przez poszukiwanie dobrobytu materialnego – środkiem terapeutycznym wspomagającym pielęgnację własnego ciała. Post służy oczywiście dobrej kondycji fizycznej, ale dla ludzi wierzących stanowi w pierwszej kolejności „terapię” pomagającą leczyć to wszystko, co uniemożliwia wypełnienie woli Boga” (Orędzie na Wielki Post 2009 r.). Dzieje się tak – wyjaśnia Ojciec Święty – ponieważ post umacnia człowieka w unikaniu grzechu, w przezwyciężaniu egoizmu i otwiera ludzkie serce na miłość Boga i bliźniego.
Orędzie Ojca Świętego powinno stać się przedmiotem szczególnej refleksji w grupach i ruchach istniejących w parafii. Jego treść powinna dotrzeć do osób dorosłych i młodzieży. Przybliża ono bowiem właściwe rozumienie wartości i sensu rezygnacji z czegoś, co samo w sobie jest dobre i pozwala nam żyć,
a rezygnacja z tego może przyczynić się do naszego wzrostu.
Co ma być przedmiotem naszego postu? Przede wszystkim to, co przeszkadza nam w prawdziwym rozwoju i szczęściu. Będzie to więc post od hałasu i naiwności, grzechu i słabości, bezmyślności i krzywdy. Post jest bowiem rzeczywistością, która karmi. To modlitwa, wewnętrzna dyscyplina, wrażliwość na ludzi biednych materialnie i moralnie.
Wielki Post to czas intensywnego karmienia się Bogiem, Jego prawdą, miłością, a także Jego świętością i wolnością. Wielkopostna modlitwa, refleksja, dyscyplina i ofiarność nie są celem samym w sobie. To wszystko przygotowuje nas do spotkania ze Zmartwychwstałym, z Tym, w którym mogą zmartwychwstawać nasze pragnienia i aspiracje. Dlatego Wielki Post staje się dla nas czasem nawrócenia. A nawrócić się to nauczyć się kochać. To stać się najpiękniejszą wersją samego siebie. To dojrzale przyjmować miłość od Boga i od ludzi. Wielką pomocą w tym względzie jest udział w wielkopostnych rekolekcjach, spowiedzi świętej, a także w nabożeństwach tego okresu: Drodze Krzyżowej i Gorzkich Żalach.

Przeczytaj też!  SŁOWO DO KAPŁANÓW NA WIELKI CZWARTEK 2010

3. Wielki Post czasem solidarności z rodzinami

W okres Wielkiego Postu wpisuje się ogólnopolski program roku duszpasterskiego zatytułowany: „Otoczmy troską życie”. W naszej diecezji chcemy otoczyć szczególna troską rodzinę – wspólnotę, która stoi na straży życia ludzkiego. W niej się rodzimy, wzrastamy i umieramy. W rodzinie dokonuje się nasz rozwój fizyczny i duchowy – w tym również religijny.
Obserwujemy, że dzisiaj rodzina jest wciąż zagrożona i ma prawo oczekiwać pomocy zarówno ze strony państwa, jak i Kościoła.
Czas Wielkiego Postu jest okazją do tego, abyśmy ujawnili kulturę solidarności z rodzinami poprzez bezinteresowną miłość bliźniego. W dobie kryzysu ekonomicznego, który dotyka Europę i świat, w tym Polskę, kiedy wielu ojców i wiele matek jest zagrożonych utratą pracy, a tym samym źródła utrzymania – tak ważna jest wspomniana solidarność, okazana rodzinie przez państwo, samorządy i parafie.
Okres Wielkiego Postu jest odpowiednim czasem, ażeby rady parafialne, stowarzyszenia służące rodzinie, parafialne zespoły Caritas i inne grupy działające przy parafii, mogły się pełniej zaangażować i, w sobie właściwy sposób, pospieszyć z pomocą rodzinie.
Szczególnym terenem zatroskania powinni być chorzy, niepełnosprawni i umierający. Towarzyszenie rodzinom, w których znajdują się osoby chore i cierpiące, okazywana im miłość, a także troska o właściwe zrozumienie cierpienia, mogą być i są – najcenniejszym darem, zarówno dla samych chorych, jak i dla całej rodziny.
Wielki Post może być czasem pogłębionej refleksji na temat miłości i wierności małżeńskiej, a także czasem otoczenia miłością tych wszystkich, którzy pomimo wielkiego pragnienia nie doświadczyli łaski macierzyństwa i ojcostwa. Z bólem przeżywamy zarówno niekończące się dyskusje na temat zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro, które z punktu widzenia nauki Kościoła jest niemożliwe do zaakceptowania, jak i informacje na temat wzrostu liczby małżeństw rozwiedzionych. Województwo lubuskie niestety zdaje się w tym względzie przewodzić. Jesteśmy wezwani, aby otoczyć troską osoby oszukane i skrzywdzone, ale też by podjąć wspólny wysiłek lepszego wychowania do małżeństwa i rodziny, częstszego mówienia i ukazywania przykładów wspaniałych małżonków, którzy owocnie budują wspólnotę małżeńską.

Przeczytaj też!  Orędzie Ojca Świętego Jana Pawła II na XVII Światowy Dzień Młodzieży

4. Z Maryją idziemy na spotkanie ze Zmartwychwstałym

Matka Słowa Wcielonego poprzedza i przygotowuje spotkanie ze Zmartwychwstałym. Ona wiarą wyprzedziła zmartwychwstanie Chrystusa, a dzięki obecności w Wieczernikowi, Zesłanie Ducha Świętego jest wpisana na zawsze w życie Kościoła.
Diecezja Zielonogórsko-Gorzowska, jako największy skarb, przyjęła po wojnie obraz Matki Bożej Rokitniańskiej z Białym Orłem na piersi, czczony przez wiernych od stuleci. W latach 80-tych ubiegłego wieku ówczesny biskup diecezjalny Józef Michalik pisał o Matce Bożej z Rokitna: „Stąd przyjdzie odrodzenie i umocnienie, tu trzeba wypracować i wymodlić umiejętność mówienia o godności człowieka, tu trzeba „walczyć na kolanach” o stałość rodzin naszych, postulować czystość młodzieży, propagować otrzeźwienie narodu, budzić miłość do zagrożonej ziemi, wiązać nasz lud wzajemną miłością i wiarą i otwierać go na sprawy całego Kościoła i świata. Rokitno umiłowane przez Maryję niech i nadal będzie kuźnicą mocnej wiary i prawości sumień. Tu bowiem bije «źródło wody żywej» na życie wieczne”.
Podzielając prawdziwość tych słów, 13 czerwca br. chcemy – jako diecezja – zgromadzić się u Matki Najświętszej w Rokitnie. W 20-tą rocznicę koronacji Jej wizerunku pragniemy odnowić miłość do Maryi jako nauczycielki życia, pogłębić więź z Bogiem, umocnić miłość do Kościoła i dynamizować naszą aktywność apostolską.
Zaprosimy na to Rokitniańskie świętowanie księży biskupów sąsiednich metropolii, a także kapłanów, siostry zakonne, gości, a przede wszystkim Was, Drodzy Diecezjanie, aby dziękować za minione 20 lat odrodzonej wolnością Ojczyzny, modlić się o jej pomyślność oraz o pokonanie aktualnie piętrzących się trudności, a także wypraszać życie wiary dla diecezji.
Zachęcam, aby już teraz – w okresie Wielkiego Postu – składać przed Bogiem duchowe dary, postanowienia i przyrzeczenia, aby owocniej przeżyć spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem i Maryją – naszą Matką. Z tych duchowych ofiar budowany będzie fundament naszego dziękczynienia i wołanie o dalszą nad nami opiekę.

Przeczytaj też!  15.04.2009 - Orędzie na 46. Światowy Dzień Modlitw o Powołania

Umiłowani w Chrystusie Bracia i Siostry,

niech ten szczególny czas łaski i zbawienia zaowocuje w nas nowym, Bożym życiem. Niech umocni w nas chrześcijańską nadzieję i pozwoli – w postawie miłości – włączyć się w budowanie Królestwa Bożego. Trwając w jedności z Biskupem Pawłem i Biskupem Adamem, posługującymi w Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, na dobre przeżycie Wielkiego Postu i Świętych Dni Wielkanocnych przekazuję zapewnienie o modlitwie i udzielam pasterskiego błogosławieństwa. W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Wasz Biskup

+ Stefan Regmunt
Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Zielona Góra, 24 lutego 2009 r.
Znak: B2-4/09

Artykuly o tym samym temacie, podobne tematy