Diecezja Płocka

Lista pasterski Biskupa Płockiego na Adwent 2008 Lista pasterski Biskupa Płockiego na Adwent 2008

Lista pasterski Biskupa Płockiego na Adwent 2008 Ukochani Bracia i Siostry, Staje się już zwyczajem, że na Adwent kieruję do Was List Pasterski. Adwent jest

Lista pasterski Biskupa Płockiego na Adwent 2008

Ukochani Bracia i Siostry,

Staje się już zwyczajem, że na Adwent kieruję do Was List Pasterski. Adwent jest bowiem okresem, w którym rozpoczynamy kolejny rok liturgiczny i duszpasterski, poświęcony obecnie – zgodnie ze wskazaniami Episkopatu Polski – chrześcijańskiej trosce o życie we wszystkich jego wymiarach: środowiska naturalnego, fizycznym, psychicznym i duchowym. Chrześcijanin jest wezwany, aby był świadkiem dobrej nowiny o tym, że każdy – czy to młody utalentowany przedsiębiorca, czy maleńkie dziecko kształtujące się pod sercem matki, czy wreszcie człowiek stojący u kresu ziemskiej wędrówki – ma w oczach Boga wielką godność; że nie jesteśmy tu, na ziemi, przypadkiem; że w życiu ludzkim grzech, ciemne siły namiętności nie mają ostatniego słowa; że nawet nieuleczalna choroba, wypadek, zdrada czy śmierć nie mogą, nie powinny zniszczyć prawdy, że życie jest darem Boga Ojca, powierzonym naszej trosce i odpowiedzialności. Głoszenie tej Ewangelii życia różni dzisiaj Kościół od „potężnych sił antyewangelizacji” i programów, które życiem manipulują, zwracają się przeciwko rodzinie, ośmieszają czystą i wierną miłość.

I. W minionych dniach i miesiącach w naszym Kościele Płockim uświadamialiśmy sobie głębię, moc i piękno Ewangelii życia, wpatrując się w postać Błogosławionego Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Z prawdziwą radością pragnę Wam dzisiaj przekazać, że 4 grudnia br. został on uhonorowany „Uchwałą Senatu Rzeczpospolitej Polskiej w sprawie uczczenia pamięci błogosławionego Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego (1858 – 1941), wielkiego Polaka i Pasterza Kościoła katolickiego”. „Senat Rzeczypospolitej Polskiej – czytamy w tym wiekopomnym tekście – w 150-lecie urodzin i 100. rocznicę konsekracji biskupiej Antoniego Juliana Nowowiejskiego oddaje hołd jednemu z najwybitniejszych pasterzy Kościoła Katolickiego w międzywojennej Polsce, znanemu działaczowi społecznemu i mężowi stanu. […].

Przez 33 lata kierował prastarą Diecezją Płocką, pełniąc jednocześnie odpowiedzialne funkcje w odradzającej się do bytu państwowego Ojczyźnie i w Episkopacie Polski. W 1917 roku Rada Regencyjna Królestwa Polskiego powołała go na członka Rady Stanu. Przez kilka lat był sekretarzem generalnym Episkopatu Królestwa Polskiego, a potem Metropolii Warszawskiej. W 1925 roku został pierwszym w Polsce prezesem Związku Misyjnego Duchowieństwa, organizacji niezwykle zasłużonej dla krzewienia misji. W swej działalności pasterskiej i społecznej wiele troski poświęcił rodzinie, w której upatrywał fundament zdrowego organizmu państwa. Wskazywał na niezbędny w wychowaniu młodych pokoleń wspólny trud wychowawczy rodziców, szkoły i Kościoła. W czasach najazdu bolszewickiego trwał w swej biskupiej siedzibie, organizował pomoc charytatywną, umacniał ducha księży i postawy patriotyczne ludności. W czasach pokoju budował gmachy Seminarium Duchownego w Płocku, odrestaurował Katedrę Płocką, otworzył pierwsze w Królestwie Polskim Muzeum Diecezjalne. Skutecznie wzywał księży do wznoszenia domów parafialnych, które stały się znaczącymi placówkami życia kulturalnego na północnym Mazowszu. Zasłynął rozległą twórczością naukową, jest autorem wielu znakomitych prac historycznych i teologicznych. Szczególnie znane dzieła to: “Monografia historyczna Płocka”, która do dziś stanowi bezcenne źródło wiedzy o mieście władców polskich Władysława Hermana i Bolesława Krzywoustego, oraz “Wykład liturgii Kościoła Katolickiego” pozostający do dziś najpoważniejszą publikacją dotyczącą liturgii katolickiej w języku polskim.

Przeczytaj też!  Chrystus przychodzi w nocy... o oliwie w lampach

W 1930 roku Pius XI obdarzył go godnością Arcybiskupa Silneńskiego. W 1931 roku otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta. W tym samym roku Uniwersytet Warszawski nadał mu doktorat honoris causa. Swoje szlachetne życie zakończył 28 maja 1941 roku wskutek tortur, głodu i wyczerpania fizycznego w obozie niemieckim w Działdowie. Do dziś nieznane jest miejsce jego pochówku.

Sługa Boży Jan Paweł II, beatyfikując 13 czerwca 1999 roku na Placu Marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie 108 polskich męczenników “brunatnego totalitaryzmu”, postawił na ich czele właśnie Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej uznaje życie i działalność błogosławionego Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego za chlubny przykład heroizmu obywatela i kapłana, za wzór działacza społecznego, którego praca nad duchowością narodu, obroną jego godności w chwilach największych prób, dowodziła heroicznego umiłowania Boga i Ojczyzny. Senat oddaje hołd błogosławionemu Arcybiskupowi Antoniemu Julianowi Nowowiejskiemu, uznając, iż jest człowiekiem godnym najwyższego uznania i należnej czci. Stanowi wzór do naśladowania dla kolejnych pokoleń Polaków.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się do środowisk wychowawczo-oświatowych i naukowych z apelem o popularyzowanie wiedzy o postaci i zasługach tego wielkiego Polaka, Pasterza, Wychowawcy i Patrioty.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej z uznaniem odnosi się do inicjatywy władz kościelnych oraz władz samorządowych, aby uczcić pamięć Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego poprzez utworzenie w Działdowie, w budynku obozowym, w którym Go więziono, hospicjum oraz zakładu leczniczo-opiekuńczego”.

Wyrażając wdzięczność Senatowi Rzeczpospolitej Polskiej za ten wymowny akt oddania hołdu Błogosławionemu Pasterzowi Kościoła Płockiego i wskazania go wszystkim Polakom jako wzoru patrioty i chrześcijanina, w imieniu naszej Diecezji zapewniam, że będziemy podtrzymywać pamięć o nim i kontynuować jego świadectwo.

II. Umiłowani Diecezjanie! Jak zapewne wiecie, cały Kościół zgłębia w tym roku naukę i świadectwo życia św. Pawła. Apostoł Narodów urodził się bowiem dwa tysiące lat temu, w 8-9 roku naszej ery chrześcijańskiej. I właśnie dlatego na wezwanie Ojca Świętego Benedykta XVI – od 28 czerwca 2008 roku do 29 czerwca 2009 roku – obchodzimy w Kościele powszechnym Rok św. Pawła.

Ten wielki świadek potężnego działania Ewangelii życia od samych początków chrześcijaństwa, Izraelita z pochodzenia i zarazem obywatel rzymski, nosił żydowskie imię „Szaweł” (Saul) i rzymskie „Paulus” – Paweł. Po uzyskaniu ogólnego wykształcenia w rodzinnym Tarsie udał się do Jerozolimy, gdzie kontynuował naukę u znanego rabina Gamaliela I (por. Dz 22,3). Zgodnie ze zwyczajem rabinackim, nauczył się także zawodu, pozwalającego na utrzymanie się z pracy własnych rąk – zawodu wytwórcy namiotów. Nie wiemy, czy w tym czasie spotkał Jezusa Chrystusa. Na pewno jednak spotkał się z Jego uczniami – Izraelitami, którzy uznali w Mistrzu z Nazaretu Mesjasza, zbawiającego przez ofiarę Krzyża. Szaweł, gorliwie przestrzegający tradycji narodu wybranego i związany ze świątynią jerozolimską, potraktował to przesłanie jako bluźnierstwo. Dlatego między innymi wziął udział w egzekucji diakona Szczepana, a także w wyszukiwaniu i denuncjowaniu pierwszych chrześcijan. Podczas jednej z takich akcji, w drodze do Damaszku, został – jak sam opisuje w Liście do Filipian – „zdobyty przez Chrystusa Jezusa” (Flp 3,12). Zmartwychwstały Pan wypowiedział wtedy do powalonego na ziemię młodego faryzeusza pamiętne słowa: „Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz?” W tym właśnie momencie Szaweł odkrył prawdę, którą uczynił swoją „Ewangelią życia”: Ukrzyżowany – żyje, Jego Ofiara zastąpiła krwawe ofiary, z Jego śmierci rodzi się życie.

Przeczytaj też!  Kazanie na rocznicę poświęcenia Bazyliki Laterańskiej.

Z tą „Ewangelią życia” św. Paweł wyruszył na swój niezwykły, bo liczący 16 000 kilometrów szlak misyjny, głosząc Boga Ojca, który w Jezusie Chrystusie stał się dostępny dla wszystkich: Żydów, Rzymian i Greków, mężczyzn i kobiet, wolnych i niewolników. Z tą Ewangelią życia w sercu napisał 13 wspaniałych listów, w których pozostawił wskazania, będące przez wieki natchnieniem dla milionów ludzi wierzących: „Bóg wybrał nas przed założeniem świata, aby­śmy byli święci i nieskalani przed Jego obli­czem” (Ef l, 4); „Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości” (1 Tes 4, 7); „Nie starajmy się przypodobać ludziom, ale Bogu, który bada nasze serca” (1 Tes 2, 4); „Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzy­mał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzy­mał?” (1 Kor 4, 7); „Błogosławcie tych, którzy was prześladują! Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne! Nie uważajcie sami siebie za mądrych! Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi! Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (Rz 12, 14n); „Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie” ( 1 Tes, 5, 16n); „Ten, który wskrzesił Jezusa, z Jezusem przy­wróci życie także nam” (2 Kor 4, 14).

W duchu tej Ewangelii życia św. Paweł znosi liczne cierpienia, trudy pracy misyjnej, niebezpieczeństwa i prześladowania. Wreszcie, po odwołaniu się do sądu cesarskiego, ok. 67 roku składa „podpis męczeństwa” pod tym, co tak żarliwie głosił. Zginął, ścięty mieczem, przy drodze ostyjskiej, za murami starożytnego Rzymu. Nad jego grobem wznosi się dzisiaj wspaniała świątynia, nosząca nazwę Bazyliki św. Pawła za Murami.

Uczyńmy, Umiłowani, słowa-klucze Pawłowej Ewangelii życia przedmiotem naszego adwentowego rachunku sumienia: Czy rozwijam w sobie życie duchowe przez codzienną modlitwę, niedzielną Eucharystię i czytanie fragmentu Pisma Świętego, w tym roku choćby jednego, dwóch listów św. Pawła? Czy pamiętam, jak oklaskiwaliśmy słowa Apostoła Narodów: „Jedni drugich brzemiona noście”, gdy Jan Paweł II opisywał nimi w Gdańsku „Solidarność”? I czy przypominam sobie, z jakim wzruszeniem powtarzaliśmy za Księdzem Jerzym Popiełuszką: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!”? Jak realizuję te słowa dzisiaj, w wolnej Ojczyźnie, w swoim codziennym życiu? Czy rozumiem sens chrześcijańskiej miłości, prawości, uczciwości i ofiary? Czy – przeciwnie -wstydzę się wyznawać w środowisku życia i pracy, że jestem katolikiem? Czy krzewię w swojej rodzinie Ewangelię życia poprzez uczenie dzieci szacunku do osób starszych i niepełnosprawnych, przez nie zaśmiecanie zarówno szlachetnego języka polskiego, jak i naszych pięknych lasów, rzek i jezior?

Przeczytaj też!  Homilia bp. Piotra Libery nt. godności i powołania kobiety

Wracam jeszcze raz do postaci Arcybiskupa Nowowiejskiego. Nasz Błogosławiony nie miał zawołania biskupiego, jak to jest dzisiaj w powszechnym zwyczaju. Ale gdy blisko sto lat temu, 10 stycznia 1909 roku, odbywał ingres do katedry płockiej, wypowiedział znamienne słowa, w których także on nawiązywał do Ewangelii życia św. Pawła: „Odczuwam wielką radość, gdy widzę się otoczonym tylu kapłanami, starszymi i młodszymi, którzy mię już poprzedzili w pracy kapłańskiej, albo ze mną razem do stanu duchownego się przygotowywali, albo dopiero pod przewodem moim początków nauk Bożych nabywali. Stojąc obecnie między wami jako Biskup chciałbym, abyśmy wszyscy nie przestawali mieć za swoje godło słów św. Pawła: Mihi vivere Christus est – „Dla mnie żyć – to Chrystus…” Zawsze i wszędzie: Mihi vivere Christus est…”. Przypominając to wydarzenie, pragnę wskazać Wam, Umiłowani, pokłosie Roku Nowowiejskiego, a jednocześnie zaprosić do głębokiego wejścia z Ewangelią życia w Rok św. Pawła.

Za wielkim Apostołem Narodów i za moim Błogosławionym Poprzednikiem mówię: „Zawsze i wszędzie: Mihi vivere Christus est… – Dla mnie żyć to Chrystus!” Maryjo Niepokalana, Czuwająca Pani Adwentu, bądź z nami, swoimi dziećmi! Św. Janie Chrzcicielu, świadku sumienia, ucz nas zapraszać Chrystusa do naszych serc i domów! Św. Pawle Apostole, którego nic nie odłączyło od miłości Bożej, bądź wzorem dla naszych nawróceń! Bł. Antoni Julianie, wzorze sumienności i adwentowej pogody ducha, wstawiaj się za nami! Amen.

Wasz Biskup Piotr

Płock, dnia 7 grudnia 2008 r.

Artykuly o tym samym temacie, podobne tematy